Nationaal-Anarchisme - De Weg Voorwaarts


NATIONAAL-ANARCHISME - DE WEG VOORWAARTS


Nationaal-Anarchisme, volgens sommigen een onmogelijke tegenstrijdigheid, maar volgens ons een vanzelfsprekendheid. Het Nationaal-Anarchisme representeert de ultieme vereniging van het nationale en anarchistische ideaal. De natie heeft het anarchisme nodig als enige zekerheid voor een gelijke en rechtvaardige maatschappij en economie voor haar volk. Het anarchisme heeft de natie nodig voor haar gemeenschapsgevoel en als antwoord tegen het alsmaar verder oprukkende globalisme.


Ons kollektief baseert zich op zes grondslagen:

1. De mens is geen abstract individu maar een gemeenschapsmens. Natuurlijke associaties en echte sociale eenheden die vorm krijgen in de familie, de gemeenschap en het volk zijn de fundamentele basis voor een vrij en harmonieus samenleven. Elk volk is een integraal onderdeel van de mensheid en representeert een organische gemeenschap van vrede.

2. De natie, is de regio waar een volk groeit uit het collectief geheugen en de historische essentie van haar voorouders. Deze zijn diep geworteld in een gemeenschappelijke taal alsmede de psychologische aard van elk individu, dat gevormd wordt door de culturele interacties van de groep binnen haar eigen leefomgeving.

3. De staat representeert de natuurlijke vijand van de natie. Waar de natie een natuurlijk organische gemeenschap zonder dwang representeert, vervangt de staat vrijwillige samenwerking en solidariteit door de sociale dood van de machtspolitiek en haar bureaucratie. Als alternatief voor de staat stellen wij de familie en volksgemeenschap als ware organische structuur van harmonieus en vrijwillig samenleven.

4. Wij staan voor een zelfbewuste volksgemeenschap gebaseerd op vrijwillige associatie en vrije wil.
Georganiseerd vanaf de basis, vervangen eigen verantwoordelijkheid en zelfdiscipline, autoriteit en afhankelijkheid.

5. Wij verwerpen de modernistische geest van de mensheid met haar abstracte denken, haar vervreemding, materialisme en algehele onderworpenheid. Wij verzetten ons tegen de geest van het kapitalisme met haar uitsluiting van al datgeen dat niet materialistisch is.

6. Wij verwerpen iedere vorm van dogmatisme. Parlementaire begrippen als “links” en “rechts” zeggen ons niets. Denken in dergelijke termen vernevelt onze gedachten en vertroebelt de waarheid. Wij zoeken onze kracht niet in onderdanigheid aan dogma’s of autoriteit, maar vinden onze kracht in zelfbewustzijn en respect voor individuele en collectieve emancipatie.

zondag 6 december 2015

KAPITALISME: EEN ONVERZADIGBAAR KWAAD

Vandaag de dag leven we in een plutonomie, ons gehele leven staat in dienst van een kleine kapitalistische elite. Iedereen en alles wordt uitgebuit en geëxploiteerd om alsmaar meer en meer winsten voor deze elite te genereren.

Praktisch alle huidige wereldproblemen, van de eco-cide, oorlogen tot ontheemding door massale migratiestromen, zijn op de een of andere manier wel verbonden met het kapitalisme. Onder de heerschappij van het kapitalisme met haar ideologische uitwassen zoals het neoliberalisme, hebben we een diepe afgrond bereikt die in de gehele menselijke geschiedenis zijn weerga niet kent.

Hoewel de missionarissen van het kapitalisme veel van deze problemen wijten aan het idee dat er in hun ogen geen echte ‘vrije markt’ zou bestaan, ligt de werkelijke problematiek juist in de onverzadigbare natuur van het kapitalisme zelf. Onder het kapitalisme kan simpelweg geen ‘vrije markt’ ontstaan, omdat steeds meer kapitaal zich in steeds minder handen accumuleert, met als onoverkomelijk gevolg een alsmaar groter wordende sociale ongelijkheid. Dit stelt een rijke minderheid in staat zich nog verder te verrijken en nog meer macht toe te eigenen over de rug van de bezitloze meerderheid. Zo heeft momenteel 1% van de wereldbevolking meer kapitaal in handen dan de overige 99% bij elkaar. Dat is de uitkomst van de kapitalistische ontwikkeling die we hebben doorgemaakt en dit belooft maar weinig goeds voor de toekomst.





Consumenten gedrag?

Kapitalisten doen ons graag geloven dat binnen een zogenaamde ‘vrije markt’ de macht bij de consument zou liggen. Een van de veel gehoorde drogredeneringen is dat als de consument er maar voor zou kiezen om meer voor producten te betalen of bewust producten te kopen, dat de industrie zich dan vanzelf aan die vraag aan zou passen. Dit is uiteraard pertinente onzin. In werkelijkheid bestaat er in onze huidige maatschappij slechts een illusie van vrije keuze, ondanks een veelvoud aan merken komt bijna alles uit een handvol multinationale conglomeraten zoals een Coca-Cola of een Sony. Deze conglomeraten kennen winstmaximalisatie als hun enige moraal en zij zijn het die de markten dicteren, dus niet de consument.

De kapitalistische conglomeraten werken er enkel voor om maar zo veel mogelijk winst te genereren voor de kapitalistische elites, die al zo veel geld hebben dat Dagobert Duck er een armoedzaaier bij lijkt. Zolang deze bedrijven de markten overspoelen met producten die enkel bedoeld zijn om maar zoveel mogelijk winst te genereren, zal men niet in staat zijn om duurzame oplossingen op het vlak van dierenwelzijn, het milieu of betere arbeidsomstandigheden te realiseren. Als wij als consument meer zouden gaan betalen voor producten komt dit uiteindelijk enkel maar ten goede van de kapitalisten die deze conglomeraten beheren, in plaats van daar waar het nodig is; bijvoorbeeld de arme boeren die producten leveren of de sweatshop arbeiders die de producten maken.

Als ineens alle mensen massaal groene, ecologisch verantwoorde of biologische producten zouden gaan kopen, betekent dat dus niet - zoals sommigen ons wijs proberen te maken - dat de wereld ineens een betere plek zou worden en dat mens, dier en milieu beter behandeld zouden worden. Nee, dit zou enkel betekenen dat we een nieuwe markt voor de conglomeraten gecreëerd hebben waarin ze nog grotere winsten kunnen genereren dan daarvoor al het geval was. Kijk bijvoorbeeld naar de biologische markt, waar niet biologische producten via een omweg als biologisch worden verkocht, zoals recent nog bij het eierschandaal in Duitsland. Dit is geen op zichzelf staand incident, maar hoogst waarschijnlijk enkel het topje van een ijsberg aan consumentenmisleiding. Mensen denken het juiste te doen door biologische producten te kopen, maar in feite spekken ze enkel de kas van de kapitalistische elite. Het alternatief is natuurlijk gewoon lokaal en bewust kopen en de tussenhandel zoveel mogelijk vermijden.

We moeten met zijn allen afstappen van het idee dat we door ons koopgedrag deze conglomeraten zouden kunnen veranderen. De enige mogelijke optie is gewoon niks meer kopen/consumeren dat geproduceerd wordt door deze conglomeraten. Dit wordt ons als consument echter praktisch onmogelijk gemaakt. Kleine regionale bedrijven worden simpelweg kapot geconcurreerd of opgekocht door de grote conglomeraten. De conglomeraten starten ook kleine private bedrijven op die producten maken met mooi klinkende namen (zoals Holy Soda, van Sourcy, eigendom van Heineken) die uiteindelijk toch in dienst staan van het hoofdkantoor van het conglomeraat, daar is niets duurzaams, bewust of biologisch aan. Op deze manier hebben de conglomeraten een absoluut monopolie op de markt bewerkstelligd. De conglomeraten bepalen de prijzen, de regels en de wetten, allemaal ten gunste van hun eigen portemonnee. Volksgezondheid, sociale rechtvaardigheid en andere morele afwegingen spelen hierbij geen enkele

Consumenten zijn best bereid meer geld te betalen als het product ook echt goed zou zijn en geproduceerd zou zijn met het welzijn van de arbeiders en het milieu in ogenschouw. Het probleem is echter niet de consument, maar de fabrikant. Over het algemeen genomen betekent een duurder product enkel meer winst voor de fabrikant zelf en niet voor de mensen die hij uitbuit. Als jij bijvoorbeeld een paar sokken van een goedkoop merk koopt voor zeg 4 euro, krijgt de arbeider die deze in een sweatshop gemaakt heeft misschien (heel ruim genomen) 1 cent daarvan. Het vervaardigen van de ruwe grondstoffen kost misschien zeg 10 cent. Koop jij daarentegen een vergelijkbaar paar merksokken van bijvoorbeeld Nike voor 10 euro, dan nog krijgt de arbeider die ze gemaakt heeft, die vaak in dezelfde of een vergelijkbare fabriek werkt, onder dezelfde omstandigheden evengoed slechts (heel ruim genomen) 1 cent. En kost het vervaardigen van de ruwe grondstoffen misschien 11 cent. Waar gaat dan die extra circa 6 euro die jij als consument meer betaald naartoe? Juist, dat verdwijnt gewoon in de zakken van de producent.

Met dank aan de renteslavernij opgelegd door kapitalistische instituties zoals de Wereldbank en het IMF, zijn zo goed als alle derde wereldlanden verworden tot spotgoedkope productielanden; naast de ruwe grondstoffen, leveren zij ook arbeidskrachten die maximaal uitgebuit kunnen worden. De schattingen over hoeveel de arbeidskosten uitmaken van de totale kosten voor het uiteindelijke product dat in een derdewereldland geproduceerd wordt lopen uiteen, maar komen over het algemeen uit op een paar cent. Dit bedraagt hooguit 1 tot 3 % van de waarde van het eindproduct. Als we het heel ruim rekenen komen de totale verzamelde productiekosten in de meeste gevallen nog niet eens uit op 15 % van de uiteindelijke prijs die de consument betaald. Als consumenten betalen wij in principe dus al veel te veel, want relatief gezien staan de totale kosten voor productie in schril contrast met de winst die op het product gemaakt wordt.

Als je de absurde winstmarge weg zou halen, kun je meer voor de ruwe ingrediënten en de arbeiders die deze ingrediënten en de producten vervaardigen betalen. De macht ligt dus niet bij de consument die al meer dan genoeg betaald, maar bij de fabrikant die zich het grootste deel van de winst toe-eigent, juist ten koste van de arbeiders en het milieu (mede om aan de kapitalistische noodzaak tot concurrentie te voldoen).


Huidige massale migratiestromen

Massale economische migratie (zoals we vandaag de dag zien met de asiel-invasie) is in dienst van de grote bedrijven. Een van de belangrijkste kenmerken van de door het kapitalisme veroorzaakte globalisering is het vrije verkeer van arbeidskrachten. Met andere woorden; de vrijheid van het kapitalisme om de exploitatie te stimuleren en het maximaliseren van de winst door het drukken van de lonen. Door het importeren van duizenden en duizenden mensen uit verre oorden, verzadigen kapitalisten de arbeidsmarkt en breken ze de sociale verworvenheden af. Op de lange termijn zal de massa-immigratie leiden tot culturele desintegratie in het voordeel van de kapitalistische globalistische agenda.

Voor de volkeren van Europa veroorzaakt de massa-immigratie alleen maar problemen, nu direct al en op de lange termijn. We moeten echter niet vergeten dat in de landen van herkomst van deze migranten het ook problemen veroorzaakt. De massale uitstroom van de middenklasse van deze landen, zij zijn immers de enigen die "gelukkig" genoeg zijn om de mensenhandelaren te betalen voor de dure reis naar Europa, berooft de armste landen van hun meest ervaren arbeidskrachten. Het is in deze context dat we moeten kijken naar deze huidige asiel invasie. Hoewel je het een persoon niet kwalijk kunt nemen dat ze op zoek gaan naar een beter leven - bedenk eens wat je zelf zou doen in hun situatie - is het beeld dat de massa media ons voedt van deze vluchtelingen bedrieglijk. Door schokkende beelden en berichten probeert de media te spelen met de gevoelens van de massa's. In tegenstelling tot het beeld dat de media creëert, is slechts een derde van deze migranten werkelijk vluchteling uit een oorlogsgebied (20% komt uit Syrië, 3% komt uit Irak en 7% is afkomstig uit Afghanistan) en bijna twee derde van de migranten is mannelijk.

Voor de kapitalisten maakt het nog niet in het minst uit wat de bedoelingen van deze immigranten zijn, of waar ze vandaan komen. Politici en werkgeversorganisaties wisten niet hoe snel ze aan moesten dringen op een snelle integratie van deze nieuwkomers door hen te voorzien van een baan. De migratie crisis wordt gebruikt om de positie van de eigen arbeiders te ondermijnen. Europa kent een lange traditie van gilden en vakbonden, dit zijn onbekende dingen voor deze buitenlandse werknemers. Zo kunnen kapitalisten eenvoudig elke inheemse werknemer vervangen door tien buitenlandse werknemers. De financiële crisis heeft veel mensen hun baan gekost, of er voor gezorgd dat ze moeten vrezen voor het voortbestaan van hun werk. Deze migratie overstroming is een nieuwe reden tot bezorgdheid.

Massa-immigratie ondermijnt sociale solidariteit en bedreigt de economische en demografische houdbaarheid van onze samenlevingen; de enigen die hiervan profiteren zijn de bankiers, de politici en de conglomeraten.

Het kapitalisme is dus debet aan de economische migratie en het opleggen van de zogenaamde multiculturele samenleving. Zonder het kapitalisme zou er namelijk gewoon geen behoefte aan massale arbeidsmigratie zijn. Hoezeer neoliberale politieke partijen (in Nederland partijen zoals de VVD en de PVV) doen alsof ze zich verzetten tegen massale migratie, houden ze alleen maar de schone schijn op richting het volk. De wereld ligt in de handen van de conglomeraten, politici zijn slechts marionetten in dienst van de feitelijke kapitalistische heersers. Gekozen politici hebben geen echte macht, geen echte zeggenschap; ze zijn alleen verantwoording schuldig aan de conglomeraten in de hoop dat na het beëindigen van hun politieke carrière, ze eindigen met een lucratieve baan binnen een van deze conglomeraten.

Eco-cide

Ook het idee dat enkel de consument zelf verantwoordelijk kan worden gehouden voor de vervuiling van de aarde en het opraken van grondstoffen zoals olie, is incompleet. Natuurlijk heeft het moderne consumentisme een zware wissel op onze aarde getrokken, het waren echter hoofdzakelijk de conglomeraten die ons deze levensstijl opdrongen. Gedurende ons hele leven, al vanaf dat we een baby zijn, worden we gebombardeerd met het idee dat als we maar meer blijven consumeren en mee blijven doen aan de nieuwste trends, dat we dan een vervullend leven zouden leiden. Niets is natuurlijk minder waar. Daarnaast is deze problematiek voor een deel ook te wijten aan de manier van productie en de gebruikte productiemiddelen. Koelkasten, TV’s, Telefoons - noem het maar op - worden met opzet gemaakt met maar een beperkte houdbaarheidsdatum. Alle gebruikte technologieën en middelen zijn geënt op vergankelijkheid en vervangbaarheid. Echt duurzame technologieën worden veelal terzijde geschoven tenzij ze door de conglomeraten gebruikt kunnen worden om er veel op te verdienen, waardoor het duurzaamheidsideaal vaak weer gecorrumpeerd wordt.

Wij als consument zijn niet de belangrijkste verantwoordelijke voor de huidige sociale en milieuproblematiek. Wij zijn in het hele kapitalistische verhaal enkel participanten geen spelleiders. De grootste vervuilers en vernietigers van deze aarde zijn het industriële militaire complex en de conglomeraten zoals Monsanto, PepsiCo, BP enz. Steeds meer aardse schatten worden op zwaar onverantwoorde wijze omgezet in vluchtige producten en vooral heel veel afval (gassen, chemicaliën, etc.) ten behoeve van de korte termijn winsten van deze kapitalisten. Meer dan 95% van alle geproduceerde afval op aarde komt van de bedrijven en overheden en niet van ons de consumenten. De invloed die wij zelf uit zouden kunnen oefenen door het verminderen van ons persoonlijke afval of onze persoonlijke carbon footprint is dan ook minimaal als we niet eerst de bedrijven aanpakken.

Conclusie

Men zegt weleens “een beter milieu begint bij jezelf”. Dat is zeker waar, echter zonder ook het kapitalisme te bestrijden, is dat slechts een druppel op een gloeiende plaat. De ecologische strijd is in de eerste plaats dan ook een strijd tegen het kapitalisme. Het kapitalisme is een ongenadig en nietsontziend systeem van uitbuiting: uitbuiting van mens, van dier en van de aarde. Door ons tegen het kapitalisme te verzetten, verzetten we ons tegen onze onvermijdelijke ondergang. Als vrije mensen en vrije gemeenschappen moeten we wereldwijd een anti-globalistisch front vormen tegen de ongebreidelde macht van het kapitaal, anders is de onafwendbare ondergang van de mensheid het trieste gevolg.









zaterdag 5 december 2015

HANDEN AF VAN ONS ERFGOED: ZWARTE PIET

Deze tekst verscheen oorspronkelijk op Taaldacht en is hier opnieuw gepubliceerd om een beter inzicht in de mythische figuur Zwarte Piet en zijn achtergronden te geven. Op deze manier hopen we de sterk gepolitiseerde discussie rond het Sinterklaasfeest van een stuk historische context te voorzien.


DE ECHTE ZWARTE PIET

Als er iets mis is met Zwarte Piet, dan is het wel dat hij een olijke en onbedreigende verschijning is geworden. Het opvoedkundige opzicht van het Sinterklaasfeest dreigt geheel vergeten te worden. Tegenwoordig is het minder de vraag of kinderen zich hebben gedragen en meer wat ze allemaal te snoepen en uit te pakken zullen krijgen. De echte Zwarte Piet is een enge en geheimzinnige geest uit oeroude tijden, met de taak om jong en oud tot goed gedrag te verschrikken. Het zou een grote vergissing zijn om hem te veranderen in een Kleurenpiet of Roetpiet of iets anders knulligs.


Sinterklaas en Zwarte Piet in de jaren '50

Makkers staakt uw wild geraas

Om het wezen van Zwarte Piet te begrijpen moeten we kijken naar de Wilde Jacht: een indrukwekkende mythologische voorstelling die uit voorchristelijke tijden stamt en van oudsher in heel de Germaanse wereld voorkwam. Gedurende de lange nachten van Jiel, oftewel de Midwintertijd, baant een heerschare van luidruchtige doden, zwart als de nacht, zich met rossen en honden een weg door land en lucht, de levenden schrik aanjagend als bewakers van de zeden.

Hun aanvoerder is Woedan, de heer van geestdrift, dichtkunst, wijsheid en de wind. Hij heeft een lange, witgrijze baard onder een spitse hoed of kap en is gehuld in een hakel, oftewel een lange mantel. In zijn ene hand heeft hij een houten staf of speer, in zijn andere de teugels van de schimmel waar hij op rijdt. Hij mist één oog en heet daarom met een oud woord ook wel Heeg. Op andere dagen van het jaar reist hij vermomd rond en stuurt hij zijn zwarte raven erop uit. Zo neemt hij alom kennis.

De Wilde Jacht heet in Zweden Odens jakt ‘Woedans jacht’, in Noorwegen Oskorei en Jolerei, in Engeland Wild Hunt, in Duitsland Wilde Jagd en Wildes Heer, in Zwitserland Wüetisheer, enzovoort. Een van de vroegst overgeleverde benamingen stamt uit de 14e eeuw: Middelhoogduits Wuotanes her ‘Woedans heer’. In Nederland heet de Wilde Jacht ook wel het Wilde Heer. Men verwarre dit heer ‘leger’, zoals ook in heerschare en hereweg, overigens niet met het onverwante heer ‘voornaam man’.


Het Wilde Jacht


Opvoering
 

Woedan, wiens naam in verkorte vorm nog schuilt in woensdag, werd in het oude heidendom gezien als een van de voornaamste goden. In de verbeelding van de Germanen verdrong hij uiteindelijk zelfs Tuw, de eigenlijke Oppergod. Woedans toegewijden wrochten zich in een toestand van geestelijke vervoering, in het bijzonder op het slagveld, waar zij als bezetenen en met wild geraas en ogenschijnlijk bovenmenselijke krachten de vijand bestookten.

De Romeinse geschiedschrijver Tacitus meldt in de eerste eeuw na Christus dat één Germaanse stam in het bijzonder, de Harii, de gewoonte had om duistere nachten uit te kiezen voor hun gevechten, en met hun zwarte schilden en zwart geverfde lijven op een dodenleger leek. Harii is een latinisering van Oudgermaans *Harjōz ‘krijgers’, het meervoud van *harjaz, de voorloper van het bovengenoemde woord heer ‘leger’.

Het waren oorspronkelijk de aan Woedan toegewijde mannenbonden –krijgersgilden– die ieder jaar in de lange nachten omtrent Midwinter zijn dodenleger van de Wilde Jacht uitbeeldden, door zich in donkere vermommingen te hullen en luidruchtig en baldadig rond te gaan in hun gemeenschappen. Bij ieder huis dwongen zij ontzag af, soms porrende met de staven en roeden die zij bij zich droegen. De kunst was bovendien om niet herkend te worden. Het doel was het bewaken van de zeden van het volk. Want wie dat jaar stout was geweest kon nu op straf rekenen.

Overal in de Germaanse wereld, van Ameland tot Zwitserland, bestaan nog sporen van dit aloude winterse gebruik van mannen om zich voor te doen als de doden, al is de oorsprong allang vergeten en verschillen de bijzonderheden en vermommingen nu voor iedere streek. De oorspronkelijke gedaante van de volgeling is evenwel de zwarte, niet-Afrikaanse, getuige onder andere de Schmutzli in Zwitserland, Knecht Ruprecht in Noord- en Midden-Duitsland en de Houseker in Luxemburg. Meestal wordt hij nu geleid door Sint Nicolaas in zijn streekgebonden hoedanigheid.


Kerstening


Sint Nicolaas was in de vierde eeuw de bisschop van Myra, een oord in het oostelijke gedeelte van het Romeinse Rijk, in wat sinds enkele eeuwen Turks en islamitisch gebied is. Zijn verering werd in de Middeleeuwen in Europa verspreid, waarschijnlijk door de Normandiërs. In de inmiddels gekerstende Germaanse streken versmolt zijn voorstelling geleidelijk met die van Woedan en de Wilde Jacht. Ook het Kinderfeest van de Middeleeuwen, waarin de jeugd het één avond voor het zeggen kreeg, werd erbij betrokken.

Hoewel Sinterklaas zoals we hem nu kennen de ‘voortzetting’ is van Sint Nicolaas heeft hij ook veel weg van Woedan, die zoals gezegd vanouds wordt voorgesteld als zeer wijs, met witgrijze baard, gehuld in een mantel met kap of hoed, een staf of speer in de hand en rijdend op een schimmel. Dat Sinterklaas ook over de daken rijdt is gezien het oude beeld van de Wilde Jacht door land en lucht niet verwonderlijk. Dat Sinterklaas gedichten schrijft is gezien het oude beeld van Woedan als heer der dichtkunst evenmin verwonderlijk. En dat Sinterklaas letters van chocolade uitdeelt doet verdraaid veel denken aan het oude Germaanse geloof dat Woedan de mensen het schrift der ruinstaven gaf, de Germaanse leestekens die behoorlijk anders zijn dan het Latijnse of Griekse schrift.

Schilderwerk van Sint Nicolaas in een kerk in Myra (Turkije)





Bozen geesten en Moren


De doden die Woedan vanouds vergezelden werden in de loop der eeuwen als gedoemde zielen gezien en voorts als boze geesten. Zo onstond de eigenaardige toestand dat Woedans ‘opvolger’ Sinterklaas zich omringd wist door boze geesten. En zo werd het gevolg getrokken dat hij hen geknecht had. Daarbij kwam dat de duivel en zijn handlangers vanouds evenzeer als duister en zwart werden voorgesteld. Zwarte Piet is dan ook eigenlijk een van de vele benamingen voor boze geesten en de duivel in het bijzonder.

In de laatste eeuwen werd in de Lage Landen een meer wereldse duiding gezocht voor het merkwaardige gegeven dat de goedheiligman een zwart gevolg had. Aangezien iedereen wist dat hij uit het Zuiden kwam lag het voor de hand te denken dat zijn helpers Moren uit Afrika waren. De tegenwoordige verschijning van Zwarte Piet is dus niet een uitdrukking van de gedachte dat blanken meerwaardig zijn, maar het vanzelfsprekende gevolg van vergetelheid en herduiding. Hier hebben vele deskundigen al op gewezen, waaronder twee jaar geleden nog kort maar krachtig Marcel Bas in zijn boekje Zwarte Piet.



De Moren - Gevreesd in heel Europa



De ware Zwarte Piet kere weder

Zijn huidige gedaante als een Moorse knecht in een opzichtig, zestiende eeuws pagepakje is betrekkelijk laat ontstaan en zijn rol als guitige snoepstrooier is al helemaal een jonge ontwikkeling. De echte Zwarte Piet is wel degelijk pikzwart en hoort kinderen en hun ouders de stuipen op het lijf te jagen. Dus als zijn verschijning moet veranderen, laat hem dan weer zijn oude krijgen, als schim des doden in het gevolg van de Gezwinde Grijsaard. Het zou niet griezeliger zijn voor de tere kinderzielen dan bijvoorbeeld de verhalen van J.R.R. Tolkien, J.K. Rowling en Roald Dahl. Het zou een spannender en zinvoller gebruik zijn.

Wie het ermee eens is zegge het voort!


FIUME: DE LAATSTE PIRATEN UTOPIE

Tijdens de gouden eeuw van de piraterij in de 17de en 18de eeuw, plunderden heroïsche rebellen de lucratieve scheepvaart routes tussen Europa en de Nieuwe Wereld. Zij opereerden vanuit vrijhavens, de zogeheten piraten utopia’s op eilanden en langs onbegaanbare kustlijnen, buiten het bereik van de heersende beschaving. Vanuit deze anarchistische enclaves organiseerden zij ongekende rooftochten, waarmee deze vrije mannen het mercantilisme ondermijnden en het opkomende systeem van wereldwijde onderdrukking, slavernij en kolonialisme wisten te trotseren.

Een van de laatste van deze piraten Utopia’s werd in 1919 gesticht door de gevierde dichter en bekende Italiaanse nationale held Gabriele D’Annunzio (1863-1938). Hij vergaarde roem in de eerste wereldoorlog waar hij vocht in het Italiaanse leger, maar weigerde zoals zo velen van zijn generatie na de oorlog om zich weer terug aan de burgerij te conformeren. Na de oorlog was Italië dan ook een poel van nationalistische en revolutionaire aspiraties. Futuristen, fascisten, anarchisten: allemaal deden zij een poging een ‘nieuw’ Italië gestalte te geven, gebaseerd op heldendom, nationale glorie en het overwinnen van de klassenstrijd.




Gabriele D’Annunzio
 


Fiume (tegenwoordig het Kroatische Rijeka) was eeuwenlang onderdeel van het Habsburgse Rijk geweest. De eerste wereldoorlog maakte hier echter een einde aan, en hoewel de stad door de Italianen werd opgeëist, werd deze in Versailles door de Entente aan de Joegoslaven toegewezen. D’Annunzio was het hier niet mee eens en voegde de daad bij het woord door in september 1919 met zijn leger van ongeveer drieduizend gedeserteerde Italiaanse soldaten vanuit Ronchi di Monfalcone naar Fiume op te trekken. De stad werd zonder een schot te lossen veroverd en D’Annunzio en zijn troepen werden onder luid gejuich door de bevolking van de stad onthaald.

Nadat de Italiaanse regering weigerde de stad te annexeren, riep Gabriele D’Annunzio Fiume uit tot vrijstaat en voerde er 16 maanden lang een revolutionair bewind. Hiermee werd Fiume een sociaal experiment en een bedevaartsoord voor allerhande vrijdenkers, kunstenaars en revolutionairen. Samen met de nationaal-syndicalist Alceste De Ambris stelde hij de ‘Carta del Carnaro’ op, die moest dienen als nieuwe grondwet voor de nieuw uitgeroepen vrijplaats. De absolute gelijkheid van man en vrouw, vrijheid van religie en een uitgebreid sociaal systeem gebaseerd op het corporatisme, waren de belangrijkste uitgangspunten van deze nieuwe grondwet. Gabriele D’Annunzio wilde een nieuwe vrije beschaving ontwikkelen die los stond van corrupte, futloze, vulgaire en uitgespeelde laffe politici van de westerse beschaving. Zijn vrijplaats moest als voorbeeld dienen om een nieuwe spirituele storm te doen opsteken die de westerse wereld radicaal zou transformeren. Deze nieuwe beschaving zou niet langer gebaseerd zijn op rijkdom en macht, maar op heroïsme en individuele vrijheid.



D´Annunzio en zijn legionairs

Volgens D’Annunzio was het van cruciaal belang dat de inwoners van Fiume een nieuwe manier van leven introduceerden. Elke dag werden er parades gehouden, vreugdevuren ontstoken en theatrale toespraken gehouden om de mensen te inspireren. Er werd een participatiedemocratie gerealiseerd met een gedecentraliseerd bestuur en veel vormen van directe democratie. Het sociale experiment werd het vertrekpunt voor universele rebellie. Onder aanvoering van de futuristen, revolutionairen en andere avonturiers die massaal naar de stad waren gekomen, leek dat goed te lukken. . Nadat Italië een handelsblokkade ingesteld had om de economie van Fiume te ondermijnen, ontwikkelde D’Annunzio een alternatief economisch systeem grotendeels gebaseerd op de piraterij. Zijn land- en zeerovers noemde hij ‘Uscocchi’, vernoemd naar beruchte Slavische piraten uit het verleden, die op rooftochten gingen. Een van de bekendste acties van de Uscocchi vond plaats op 18 april 1920 toen zij 46 peperdure raspaarden uit een manege van het Italiaanse leger stolen. De Italiaanse regering was furieus en dreigde met harde sancties tegen Fiume, waarna D’Annunzio aan de Italiaanse regering toezegde de paarden terug te zullen geven. Echter in plaats van de gestolen raspaarden retourneerde D’Annunzio 46 uitgemergelde boerenknollen aan de Italiaanse regering. Een provocatie die velen tot de verbeelding sprak.

Gabriele D’Annunzio was vooruitstrevend toen hij terecht opmerkte dat de nieuw opgerichte Volkerenbond (de voorganger van de Verenigde Naties) een complot was van dieven en oplichters. Als alternatief richtte hij de ‘Lega di Fiume’ op, een liga die alle onderdrukte volkeren ter wereld zou moeten verenigen en bevrijden. Binnen deze liga was plaats voor onder andere de Ieren, Palestijnen en andere Arabische volkeren, Aziaten en natuurlijk de Slavische volkeren die door Servië onderdrukt werden. Aan deze plannen werd echter al snel een einde gemaakt toen in de decembermaand van 1920 het Italiaanse leger een definitief einde maakte aan D’Annunzio zijn piraten utopie. Deze dag kwam bekend te staan als de “Bloedige kerst”.




De Vrijstaat wordt uitgeroepen


Na de val van de vrijstaat Fiume trok Gabriele D’Annunzio zich terug in Italië, waar veel van zijn ideeën ingang vonden bij het opkomende fascisme van Mussolini. Met sommige fascistische idealen was hij het eens, anderen verwierp hij ten stelligste. Zo stond de dichter achter de corporatistische inrichting van de economie en het streven naar een nieuwe maatschappij die gebaseerd was op heldendom, actie en nationalisme. Echter het bondgenootschap van Mussolini met de pijlers van het ‘oude’ Italië – de monarchie en kerk – kon uiteraard niet op de goedkeuring van D’Annunzio rekenen. De Vrijstaat Fiume was dan ook geenszins een voorbeeld voor wat in de ruim twee decennia die volgden te wachten stond. De Vrijstaat Fiume was een sociaal experiment waarin de anarchistische principes van directe democratie centraal stonden, terwijl het fascisme van Mussolini ontaarde in conservatieve en totalitaire dictatuur. Waar de inwoners van Fiume een nooit eerder gekende individuele vrijheid kenden, waren veel Italianen na twintig jaar fascistische onderdrukking vergeten wat vrijheid ook alweer was.

Iedere poging het bewind van D’Annunzio te kwalificeren als een rechts of links fenomeen, is gedoemd te mislukken. De grote kracht van de dichter was dat hij de bijna onvoorwaardelijke steun wist te verwerven van een kleurrijk en zeer divers gezelschap dat in staat bleek – al was het van korte duur – om een eigen werkelijkheid te creëren. Met de val van de Vrijstaat van Fiume kwam er een abrupt einde aan de glorietijd van de piraten Utopia’s. In een tijd waarin de invloed van de moderne beschaving onoverkomelijk lijkt en de Staat alle aspecten van het menselijk leven lijkt te beïnvloeden, lijkt het vooruitzicht op een dergelijke vrijstaat verder weg dan ooit te voren. Echter is het juist daarom dat we de idealen van D’Annunzio en andere vrijgevochten rebellen moeten voortzetten. Enkel door de realisatie van vrijplaatsen – hoe groot of klein ook – die buiten de invloedsfeer van de Staat staan, kunnen we mensen laten zien dat echte vrijheid nog bevochten kan worden.



Inwoners van Fiume steunen D´Annunzio massaal

woensdag 4 november 2015

PROTEST TEGEN AZC IN ENSCHEDE

Sommige misleide zielen pretenderen dat diegenen die niet bereid zijn grote aantallen vluchtelingen in Europa te verwelkomen, op de een of andere manier de geest van het fascisme een nieuw leven zouden geven. Niets is echter minder waar. Het is daarentegen ons absolute recht om gepaste bedenkingen te hebben ten opzichte van de invasie van vreemdelingen die momenteel aan de gang is.

Elk volk kent haar eigen volksgeest, die vorm krijgt in gedeelde culturele tradities, een gedeelde identiteit, taal en historie. Net zoals eten, drinken en onderdak tot de meest fundamentele mensenrechten behoren, heeft de mens ook een onmiskenbaar recht op zelfbeschikking - identiteit en eigenheid - zowel als individu en als groep. Deze identiteit en culturele eigenheid komen echter steeds meer in de verdringing door de oneindige toestroom van vreemdelingen.

Hoewel wij als nationaal-anarchisten interventie door de staat consequent verwerpen, ondersteunen wij alle basisinitiatieven die opkomen voor het recht op eigen identiteit en eigen cultuur en om die reden de permanente stroom vluchtelingen alsmede hun vestiging hier afwijzen. In deze hoedanigheid zijn enkele nationaal-anarchisten afgereisd naar Enschede, waar boze burgers een protest georganiseerd hadden tegen de vestiging van een AZC in hun stad.
Hieronder een kort verslag.

 

Op 31 oktober 2015 werd in Enschede bij het Eschmarkerveld geprotesteerd tegen het asielbeleid en tegen de methodes van de staat die momenteel via het COA (Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers), samen met lokale bestuurders een zeer destructief asielbeleid uitvoeren.

De organisator van deze demonstratie is het initiatief AZC Alert Enschede, welke tot doel heeft dit asielbeleid van onder af te keren door kennis en kunde op het gebied van burgerlijk verzet te delen en inwoners te ondersteunen die het niet eens zijn met de komst van een asielfabriek in hun wijk.

De geschiedenis van het verzet hiertegen in Enschede kent een lange weg, reeds een jaar geleden werd het COA als gesprekspartner aangenomen en begonnen de onderhandelingen over de locatie en het aantal.

Een proces waar (landelijk) burgers systematisch buiten worden gesloten en waarbij zij worden weggezet als xenofoben zodra zij zich ook maar kritisch durven te uiten over de voorgenomen plannen.

De omwonenden hebben in dit verzet niet stilgezeten, zo zijn er ruim 3200 handtekeningen opgehaald van direct omwonenden tegen de komst van dit AZC. Hebben ze meerdere grote protest spandoeken rond het gebied opgehangen en heeft een grote delegatie lokale insprekers tijdens de raadsvergadering de gemeente met de neus op de feiten gedrukt.




De gemeente weigert echter de burgers serieus te nemen en doet het gebrek aan draagvlak en democratie af met wat loze toezeggingen en de uitspraak dat ze betreuren hoe het is gelopen maar verder niet van plan zijn iets te veranderen.

Op de dag van de demonstratie verzamelden zich voor 11 uur al een flinke groep buurtbewoners en sympathisanten in afwachting van de diverse sprekers. Muziek schalde uit de luidsprekers en de sfeer was zeer gemoedelijk te noemen. Toen de demonstratie van start ging iets na 11 uur was de groep geïnteresseerden gestegen tot ruim boven de 500, waarop de politie besloot de doorgaans drukke doorgaande weg geheel af te sluiten.

De sprekers wisten ieder in hun eigen toespraak precies het falen te benoemen van dit asielbeleid, alsmede de schandalige wijze waarop het COA in samenwerking met lokale bestuurders hele gemeenschappen verpest door grootschalige asielfabrieken te plaatsen midden in vaak al kwetsbare wijken.

Verschillende mensen namen  het woord. Benoemd werden de slinkse methodes om tegenstanders de mond te snoeren en de waanzin die gepaard gaat met dit beleid, welke zowel financieel als sociaal een spoor van vernieling trekt door heel het land.

De betogen konden stuk voor stuk rekenen op luide instemming van het publiek.










vrijdag 23 oktober 2015

SUBCOMANDANTE MARCOS EN DE ZAPATISTA BEWEGING; LAND, NATIESCHAP EN AUTONOMIE


Dit essay is opgenomen in de recent uitgegeven NATIONAL-ANARCHISM: HEROES AND VILLAINS, bewerkt door Troy Southgate en verkrijgbaar via Black Front Press.     

Door Jamie O'Hara en Craig FitzGerald


Om een gedecentraliseerde autonomie te doen bloeien, moeten onafhankelijke gemeenschappen intern cohesief zijn. Deze stameenheid is de essentie van nationalisme, en inheemse groepen hebben millennia lang volgens dit principe geleefd. Echter mensen die het product zijn van een geglobaliseerde corporate staat kunnen dit organisch nationalisme niet begrijpen en vallen het daarom aan. Dit komt echter door de verwarring tussen naties en staten. Het onderscheid tussen deze twee entiteiten kan niet genoeg benadrukt worden. Ward Churchill benoemt succesvol dit verschil, en het inheemse perspectief waarmee hij zijn punt in context zet verduidelijkt het nog verder:

"Een samenvoeging van de termen die ... het discours nog steeds lijken te teisteren, is de samensmelting van de termen 'natie' en 'staat.' ... Veel Anarchisten denken nog steeds dat zij anti-nationalist zijn, dat nationaliteit, nationalisme in al haar vormen, noodzakelijk een soort kwaad is dat bestreden dient te worden, terwijl het is exact datgene dat ze proberen te creeren. Je hebt ongeveer vier of vijfduizend naties op de planeet: je hebt tweehonderd staten. Zij gebruiken "anti-nationalist" als een codewoord om anti-staat te zijn. Bij inheemse volkeren is nationaliteit het bevestigend ideaal dat geen enkele overeenkomst vertoont met staatstructuren." (1)  

Iets dat instinctief is voor inheemse stammen door de gehele geschiedenis heen is van het bewustzijn geblokkeerd bij de rest van de wereld door schismatieke mentale constructies die concepten en taal verheffen boven de nuances van de praktische realiteit. Echter niet alle radicalen vallen binnen dit kamp. Autonome gemeenschappen die zijn beinvloed door de inheemse methodes van sociale organisatie zijn de beste voorbeelden van duurzame onafhankelijkheid. Een van de meest succesvolle hedendaagse voorbeelden is de Zapatista beweging uit Mexico, die inheemse tradities en een revolutionaire politieke theorie samen smelt.

Chiapas was de ideale plaats voor de geboorte van de Zapatista beweging. De etnische Maya groepen die daar leefden hadden jarenlang een de facto autonomie ervaren door verwaarlozing vanuit de regering. (2) Ze waren ook zelfgeorganiseerd volgens hun eigen culturele waarden en gebruiken. In 1983 arriveerden drie mestizos met een achtergrond in de Mexiaanse guerillagroep de National Liberation Forces in de regio en sloten zich aan bij drie inheemse volkeren om het Zapatista Nationaal Bevrijdingsleger (EZNL in het Spaans) op te richten. Een van deze mestizos, bekend als Subcomandante Insurgente Marcos, had een sterk autoritaire aanpak in de organisatie van de beweging. Echter al snel kwam hij tot de conclusie dat het noodzakelijk was de inheemse dorpen op te nemen, die leefden in het gebied waar hij en zijn kameraden de Mexicaanse staat wilden bevechten. (3) Marcos legde aan een groep jonge anarchisten uit dat toen hij arriveerde, hij zichzelf als de revolutionaire voorhoede voelde, maar later het belang voor alle personen erkende om een ​​stem te hebben in de zaken omtrent hun thuisland. (4) In een ander interview beschrijft Marcos deze filosofische evolutie:

"...we leerden dat je geen politieke vorm kan opleggen aan het volk, omdat je uiteindelijk hetzelfde ding doet dat je bekritiseert. Je bekritiseert een totalitair systeem en dan bied je een ander totalitair systeem aan. Je kun geen politiek systeem opleggen met geweld. Vroeger zeiden ze ´laten we van dit regeringssysteem afkomen en een nieuw regeringssysteem invoeren´. Wij zeggen, ´nee, het politieke systeem kan geen product van oorlog zijn.´ De oorlog moet enkel gevoerd worden om een plek te openen in de politieke arena, zodat het volk een echte keuze kan hebben. Het maakt niet uit wie wint, het maakt niet uit of het extreem rechts of extreem links is, zo lang zij het vertrouwen van het volk verdient hebben. (5)

Marcos leerde dat de methoden van sociale organisatie die binnen deze inheemse gemeenschappen werden gebruikt, waaronder een horizontaal proces van besluitvorming, antieke elementen van de Maya cultuur vormden. (6) Door zijn doelen en methoden in  harmonie te brengen met de lokale waarden en gebruiken, evolueerde Marcos uit zijn autoritaire linkse dogmatisme en verdiepte hij zijn begrip van de relatie tussen land, cultuur, natie en zelfbeschikking.

Sinds de opstand van de Zapatista´s in Januari 1994, (7) is Subcomandante Marcos het onderwerp van een disproportionele media aandacht geworden. Tor zekere hoogte is dit logisch - hij is de woordvoerder van de groep en hij heeft enkele karakteristieken (waaronder een universitaire opleiding en genoeg taalkennis)  die hem de ideale PR vertegenwoordiger maken. Tegelijkertijd waren de media stations in Mexico en verder smoorverliefd op Marcos, maar negeerden de meerderheid van de EZNL soldaten, de "nederige en eenvoudige" (8) inheemse mannen en vrouwen die de beweging mogelijk hadden gemaakt. Ondanks dat hij een soort beroemdheid was geworden, heeft Marcos altijd de positie van unilateraal leiderschap verworpen. (9)    

Een voorbeeld hiervan is de  Subcomandante zijn vrijwillige onderwerping aan de militaire hierarchie van de CCRI-CG (Clandestien Revolutionair Inheems Comite – Algemeen Bevel). Tegelijkertijd in de EZNL haar ongewapende tegenhanger, de andere campagne, (10) is Marcos zijn titel "Afgevaardigde Nul". De naam die was geintroduceerd in de context van de Mexicaanse presidentsverkiezingen van 2006, heeft verschillende zaken bereikt: het was een satire op de kandidaten die in de schijnwerper stonden in die tijd, het communiceert een gevoel van het overstijgen van politieke partijconflicten en het imliceert Marcos zijn eigen relatieve onbetekenendheid. Deze nederigheid wordt niet vaak gezien bij zulke invloedrijke politieke figuren. Dit is belangrijk vanuit een anarchistisch perspectief omdat het laat zien dat leiderschap een vloeibare entiteit kan zijn en dat het niet noodzakelijk een zaak van absolute macht is. In plaats van inherent onderdrukkend te zijn, is echt leiderschap slechts een manifestatie van vrijwillige associatie. In een anarchistische context, kunnen mensen de bewuste keuze maken om een bepaald individu te "volgen" of te steunen in een bepaald doel. Tegenovergesteld kiest "de leider" er voor om wel of niet de verantwoording op zich te nemen voor diegenen die hem steunen. Elke kant van de relatie is souverein en zij kunnen gezamenlijk de situatie kiezen voor elke reden. Dit is het soort leiderschap dat Marcos op zich heeft genomen. De Zapatista´s claimen dat zij "commanderen door te gehoorzamen".    
  
Dergelijke wederkerige relaties tussen mede-scheppers van de gemeenschappen (en binnen vrijwillige hierarchieen zoals de EZNL) zijn een reflectie van de Maya cultuur en hun spirituele wereldbeeld. Deze correspondentie van politieke noodzakelijkheden en religieuze waarden leggen ons eveneens uit waarom land zo belangrijk is vanuit een inheems perspectief. “Tierra y Libertad!” was de slogan van de orginele Zapatista beweging en het blijft de kernwaarde van de neo-Zapatista´s. Voor inheemse volkeren in Mexico en de rest van de wereld is land meer dan een praktische noodzaak. Het is niet slechts de bron van het voelbare leven; het is ook de bron van de spirituele connectie met het universum als geheel. Zelfvoorziening die de natuurlijke grondstoffen in harmonie met het grotere ecosysteem gebruikt, is onderdeel van het proces van het vervullen van het lot der mensheid. Inheems zijn in een bepaald stuk land geeft een extra dimentie aan de betekenis van onze relatie met de aarde en onderstreept het belang van lokale zelfbeschikking. Volkeren dragen bij aan de symbiotische natuur van onze leefomgeving door een unieke en cruciale rol te spelen in microcosmische bioregio´s. Zoals Neyra P. Alvarado Solis  uitlegt in "Land en Inheemse Cosmovisie":     

"Vandaag de dag in Mexico bestaan officieel vijfenzestig etnische groepen; hierbinnen kan een linguistische en culturele varieteit gevonden worden die dat nummer ver overstijgt. De cosmovisie van elke groep is een uitdrukking van de regionale en gemeenschappelijke realiteit, uitgewerkt door de geschiedenis. Dit zijn agrarische culturen, waar land is, is leven, ondersteund door relaties met bovennatuurlijke krachten en gevoed in de gemeenschappelijke en familiale rituelen." (11)  

Etnische, linguistische en culturele diversiteit zijn intrinsiek verbonden met biologische en natuurlijke diversiteit. Er is waarde in de preservatie van iedere levensvorm, maar er is ook waarde in syncretisme en verspreiding, die beiden natuurlijke aspecten van het bestaan vormen. Ondanks het feit dat volkeren in verschillende geografische gebieden leven met andere flora, fauna, topografie en aquasystemen, heeft iedereen dezelfde onderling afhankelijke relatie met de aarde, die we allemaal nodig hebben om te overleven. Consistent met het religieuze Maya symbolen en mythes, gebruiken de Zapatista´s agrarische metaforen om hun visie over politiekvoering te bescrhijven. In  zijn afsluitende toespraak op het Nationaal Inheems Forum op 9 januari, 1996 zegt Marcos:  

Broeder en zusters,

Elk heeft zijn eigen veld, zijn eigen beplanting, maar we hebben allemaal hetzelfde dorp, ondanks dat we soms verschillende talen spreken en verschillende kleren dragen. We nodigen elk van jullie uit om je eigen perceel op je eigen manier te beplanten. We nodigen jullie uit om van dit forum een goede helmstok te maken en er zeker van te zijn dat iedereen zaad heeft en de aarde goed voorbereid is. (12)  

Deze woorden illustreren de cooperatieve relatie tussen de diverse individuele lokaliteiten en de wijdere realiteit van de aarde die we delen. Een dergelijke relatie is er niet een van homogeniteit of universalisme, maar een complementariteit in die zin dat de oneindige vormen van materie in het heelal onze ervaring co-creëren. De Zapatista identiteit strekt zich naar buiten in de macrokosmos; hun organisatie van de "Intergalactische" activisten bijeenkomsten reflecteren dit karakter.

Voor de Zapatista beweging van vandaag (zoals die van de 19de eeuw), is natieschap een flexibel en gelaagd concept. De identificatie met de natie van Mexico, sluit niet uit dat zij zich identificeren als inheems, Maya, Chiapaneca, Tzotzil, vrouwen, ouderen, enzovoorts tot de meest microcosmische niveaus. In feite zijn deze vele naties te begrijpen als de essentie van een autonome wereld. Als resultaat van dit wereldbeeld worden de rechten voor etnische zelfbeschikking en culturele preservatie verdedigt. Iedereen is welkom, maar de caracoles (13) hebben geen open deur beleid. Bezoekers moeten zich berusten in de gewenste toepassingsprocessen of bestaande banden hebben met individuen of groepen met "Zapatista paspoorten". (14) Dit is een overduidelijke noodzaak voor veiligheid; de EZNL en de Andere Campagne worden agressief bejegend door de Mexicaanse regering en het leger.

Volgens Marcos geloven de zapatista´s dat "Mexico het concept van de natie moet herconstrueren." (15) Ondanks de voornamelijk inheemse opmaak van de Zapatista beweging en ondanks de oppositie van de EZNL tegen de Mexicaanse staat, is de nationale identiteit van de Zapatista als Mexicaans behouden. Dit wordt door vele radicalen bekritiseerd, die het door hun dogma´s verwarrend vinden. Waarom zwaaien de Zapatista´s de Mexicaanse vlag boven de zwart-rode? Waarom doen ze dienst constitutionele argumenten? Waarom willen zij de dialoog met de regering aangaan? Waarom maken ze nationaal-chauvinistische opmerkingen zoals "op geen enkele wijze zal de Zesde Commissie van de EZLN enige personen aanvaarden in hun veiligheidsteam die van een andere nationaliteit dan de Mexicaanse zijn?" (16) Het antwoord is nogmaals omdat de conceptie van het natieschap voor de Zapatista vloeibaar is. Het is kneedbaar in de handen van ieder individu. Het inschakelen van een diversiteit aan tactieken in de strijd tegen een dergelijke doordringende onderdrukking is niet alleen pragmatisch, maar geeft de weigering aan te worden bepertk door  ideologische schisma die de toekomst van een gedecentraliseerde, autonome bevrijdingsbeweging in de weg staan.  

Ondanks sommige anarchistische en socialistische muggenzifters (17), hebben de Zapatista´s grote aantrekkingskracht vanwege hun weerwil van politieke en ideologische hokjes. Geleerden hebben deze kwaliteit opgemerkt (18), maar Marcos omschrijft deze dynamiek het beste door schuld te bekennen aan alle aantijging vanuit iedere hoek. het is het waard om in zijn geheel te quoten:

De blanken beschuldigen hem ervan donker te zijn. Schuldig.

De donkeren beschuldigen hem ervan blank te zijn. Schuldig

De authentieken beschuldigen hem ervan inheems te zijn. Schuldig.

De verraderlijke inheemsen beschuldigen hem ervan mestizo te zijn. Schuldig.

De macho´s beschuldigen hem ervan vrouwelijk te zijn. Schuldig.

De feministen beschuldigen hem ervan een macho te zijn. Schuldig.

De communisten beschuldigen hem ervan anarchist te zijn. Schuldig.

De anarchisten beschuldigen hem ervan orthodox te zijn. Schuldig.

De Anglo´s beschuldigen hem ervan een Chicano te zijn. Schuldig.

De antisemieten beschuldigen hem ervan pro-Joods te zijn. Schuldig.

De Joden beschuldigen hem ervan pro-Arabisch te zijn. Schuldig.

De Europeanen beschuldigen hem ervan Aziatisch te zijn. Schuldig.

De regering beschuldigt hem ervan oppositie te zijn. Schuldig.

De reformisten  beschuldigen hem ervan extremist te zijn, een radicaal. Schuldig.

De radicalen beschuldigen hem ervan reformist te zijn. Schuldig.

De Historische voorhoede beschuldigt hem aanrgijpend te zijn voor de burgerlijke maatschappij en niet het proletariaat. Schuldig.

De burgerlijke maatschappij beschuldig hem ervan hun kalmte te verstoren. Schuldig.

De beurs beschuldigt hem ervan hun ontbijt te verpesten. Schuldig.

De regering beschuldigt hem ervan de consumptie van maagzuurremmers door overheidsinstanties toe te laten nemen. Schuldig.

De serieuzen beschuldigen hem ervan een grappenmaker te zijn. Schuldig. 

De ouderen beschuldigen hem ervan kind te zijn. Schuldig. 

De orthodoxe linksen beschuldigen hem ervan niet de homo´s en lesbo's te veroordelen. Schuldig.

De theoristen beschuldigen hem ervan een prakticus te zijn. Schuldig.

Iedereen beschuldigt hem van al het slechte dat is gebeurd. Schuldig (19)

Dit sentiment brengt een transcendentie van het dogmatisme dat in deze moderne tijd nodig is. Het communiceert een soort van luchthartigheid dat voordelig zou zijn voor het radicale politieke milieu. Deze aantijgingen, waar als dat deze ook mogen zijn, kunnen niet al te serieus genomen worden. Wanneer mensen die in  vrijheid en autonomie geloven stoppen om met elkaar te discussieren, dan hebben ze tijd om daadwerkelijk belangrijke dingen in hun gemeenschappen te bereiken. Het is belangrijk om ons bewust te zijn van hoe we communiceren en hoe we op elkaar inwerken omdat de dynamiek tussen diverse activisten en stammen de voorbode is van een toekomst zonder de staat. Dit betekent niet dat iedereen het met elkaar eens moet zijn. De visie van de Zapatista´s moedigt een eindeloos bereik van verschillende autonomieen aan. Het idee is om "een wereld te scheppen waarin vele werelden passen." (20)





 




Noten:
 
1. Churchill, Ward. Upping the Anti, No. 1.

2. Mattiace, Shannan L. “Mayan Utopias: Rethinking the State,” 188.

3. Higgins, Nicholas. “The Zapatista Uprising and the Poetics of Cultural Resistance.”

4. Weinberg, Bill. Homage to Chiapas, 197.

5. Subcomandante Marcos. Interview with Medea Benjamin, 61.

6. Subcomandante Marcos. “A Storm and a Prophecy: Chiapas: The Southeast in Two Winds,” 33. Aubry, Andres. “Autonomy in the San Andres Accords: Expression and Fulfillment of a New Federal Pact,” 225.

7. At midnight on New Years Day, the EZLN released the First Declaration of the Lacandon Jungle, in which they expressed their reasons for declaring war on the Mexican state. The EZLN seized several Chiapas locations, destroying military structures and liberating prisoners in San Cristobal de las Casas. Many books and articles have detailed these events, and Zapatista communiques were consistently issued. The First Declaration of the Lacandon Jungle is a good place to start.

8. EZLN. Sixth Declaration of the Lacandon Jungle.

9. Marcos has never appeared in public without wearing his mask. He explains that the mask is like a mirror. All individuals can look at his face and see themselves.

10. The EZLN is the miltary wing of the Zapatista movement. The Other Campaign, created in 2006, is a strictly civilian-oriented project aimed at facilitating autonomy for many different groups.

11. Alvarado Solis, Neyra P. “Land and Indigenous Cosmovision,” 127-8.

12. Subcomandante Marcos. Closing Words to the National Indigenous Forum (1996), 93.

13. Caracol, the Spanish word for snail shell, is a term the Zapatistas adopted to refer to their autonomous communities.

14. Aubry, Andres. “Autonomy in the San Andres Accords: Expression and Fulfillment of a New Federal Pact,” 229.

15. Subcomandante Marcos. “La entrevista insólita.” Proceso.

16. Subcomandante Marcos. “Subdelegado Zero on Security Issues.”

17. “The EZLN is not Anarchist: Or Struggles at the Margins and Revolutionary Solidarity.” Willful Disobedience.

18. Churchill, Ward. “A North American Indigenist View,” 154.
Subcomandante Marcos. “The Retreat is Making Us Almost Scratch the Sky,” 231.
EZLN. Fourth Declaration of the Lacandon Jungle.

donderdag 22 oktober 2015

WAT HEEFT HET ANARCHISME HET NATIONALISME TE BIEDEN?


Anarchisme is een politieke ideologie die naar een vrije samenleving zonder dwang streeft. Hoewel anarchisten en nationalisten in de eerste plaats geen vrienden van elkaar lijken te zijn, zijn er wel degelijk historische connecties tussen beide stromingen te vinden. Zo begon de bekende anarchistische theoreticus Bakoenin zijn politieke carrière als een overtuigd pan-Slavisch nationalist, die een verenigde federatie van alle Slavische volkeren nastreefde. Een andere belangrijke anarchistische theoreticus was Gustaaf Landauer, een van de voortrekkers van de Duitse revolutie en de Beierse radenrepubliek van 1919. Landauer nam het völkische romantisme (volksnationalisme) als uitgangspunt voor zijn anarchisme.

In de basis is anarchisme een ideologische stroming die zoveel mogelijk de macht van de een over de ander afwijst en in plaats daarvan kiest voor een maatschappij waarin beslissingen zoveel mogelijk worden genomen door de mensen zelf op vrijwillige basis. Hoewel het staatsgezag afwijst, is het concept niet onverenigbaar met het nationalistisch ideaal dat de natie als uitgangspunt neemt voor menselijk samenleven. De natie en de staat zijn immers niet hetzelfde. Waar de term "staat" verwijst naar een vorm van gezag, verwijzen termen zoals "natie" of "volk" naar een groep mensen die verbonden zijn door een socio-culturele identiteit. In de praktijk komt het dan ook regelmatig voor dat de staat meerdere naties omvat, voorbeelden hiervan zijn de Belgische, Spaanse en Britse staat, die feitelijk meerdere naties omvatten; Vlaanderen, Wallonië, Baskenland, Catalonië, Andalusië, Schotland en Wales. De natie is dan ook niet per definitie hetzelfde als de staat; het is de regio van waaruit een volk groeit uit het collectief geheugen en de historische essentie van haar voorouders. Deze zijn diep geworteld in een gemeenschappelijke taal alsmede de psychologische aard van elk individu, dat gevormd wordt door de culturele interacties van de groep binnen haar eigen leefomgeving. De staat representeert in veel gevallen dan ook de natuurlijke vijand van de natie. Waar de natie een natuurlijke organische gemeenschap zonder dwang representeert, vervangt de staat vrijwillige samenwerking en solidariteit van de natie door de sociale dood van de machtspolitiek en bureaucratie.

Het anarchisme als politieke stroming wordt maar al te vaak onterecht geassocieerd met radicaal individualisme, chaos en egoïsme. Echter het alom bekende anarchistische symbool, een O met een A erin, verwijst naar het bekende citaat van de grondlegger van het anarchisme, Pierre-Joseph Proudhon (1809-1865); "Anarchisme is orde zonder macht". Hiermee wordt bedoeld dat individuele vrijheid niet mogelijk is zonder sociale solidariteit. Het anarchisme verbindt haar principe van vrijheid dus aan het principe van individuele verantwoordelijkheid en collectieve solidariteit. In zowel sociaal als politiek opzicht moet de anarchistische samenleving dan ook collectief van aard zijn. Dit ideaal is ook het nationalisme niet vreemd dat het volk, ofwel het collectief, als uitgangspunt voor het menselijk samenleven neemt. Ook het nationalisme ziet de mens niet als een abstract individu maar als een gemeenschapsmens. Natuurlijke associaties en echte sociale eenheden krijgen vorm in het volk en zijn volgens het nationalisme de fundamentele basis voor een vrij en harmonieus menselijk samenleven. Het ideaal van de volksgemeenschap (de natie) is dan ook zeer goed te verenigen met het anarchistische principe van een echt vrij en harmonieus samenleven.

Echter als nationalisten de staat, dwang en hiërarchie afwijzen, hoe moet de anarchistische natie dan worden bestuurd? Anarchisten hebben altijd afwijzend gestaan ten opzichte van centralisme, omdat de staat en het gezag het initiatief, creativiteit en de vrije geest ondermijnen en daarmee een slaafse geest van onderworpenheid creëren. Gezag en centralisatie van het bestuur is altijd verbonden aan onderdrukking, daarom wijst het anarchisme iedere vorm van bestuur van bovenaf consequent af. Als alternatief stelt zij een bestuur voor dat op democratische wijze vanuit de basis, dus vanuit het volk, wordt georganiseerd. Tegenover het centralisme stelt het anarchisme het federalisme. Federalisme gaat uit van een vrijwillige overeenkomst van individuen en gemeenschappen, die collectief aan een gezamenlijk doel werken. Dit alles is verbonden aan het solidariteitsbeginsel dat individuele vrijheid niet mogelijk is zonder sociale solidariteit en dat er dus geen rechten zonder verplichtingen bestaan! De rechten van ieder individu binnen het volk worden dus gewaarborgd zolang de individuele plichten in acht worden genomen en collectieve beslissingen worden uitgevoerd. Federalisme houdt in dat regionale gemeenschappen samen worden gebracht binnen naties en deze weer binnen bredere federale bondgenootschappen. Echter het uitgangspunt binnen deze federatie is dat deze vanuit de basis (vanuit het volk) wordt bestuurd en er dus geen andere institutie dan de regionale gemeenschap autoriteit heeft over het individu. Het federalisme brengt de onafhankelijkheid en het initiatief van individuen, gemeenschappen en de natie in overeenstemming met een gemeenschappelijke zaak.

Het mag dus duidelijk zijn dat het anarchisme en het nationalisme elkaar geenszins uitsluiten, maar elkaar juist aanvullen. Anarchisme komt net als het nationalisme voort uit de diepste verlangens van het volk naar vrijheid en zelfbeschikking. Deze verlangens komen het best tot hun recht tijdens de meest heroïsche perioden van het leven en de strijd.  De natie en het volk (het nationalisme) vormen de fundamentele basis voor een vrij en harmonieus samenleven (het anarchisme). Elk volk is een integraal onderdeel van de mensheid en representeert daarmee een organische gemeenschap van vrede. Enkel door de synthese met het nationalisme kan het anarchistisch ideaal van een werkelijk vrije wereld dan ook gerealiseerd worden. Laten wij dan ook in de traditie van de Nationaal-Anarchistische Beweging, de Zwarte Ram Groep, de Vrijbuiter en vele anderen de zoektocht naar de vereniging van het anarchistisch en het nationaal ideaal voortzetten!